ಬಾರದ 'ನಾಳೆ 'ಗಾಗಿ ಬದುಕುವ ನಾವು.....

          ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸೆಕೆಂಡು ಕಳೆದಾಗಲೂ ಅದೊಂದು ನೆನಪಾಗಿ  ಭೂತಕಾಲಕ್ಕೆ ಜಾರಿಹೋಗುತ್ತದೆ . ನಿಮಿಷ, ಗಂಟೆ, ವರ್ಷಗಳಾಗಿ ಎಲ್ಲೋ ಹಿಂದೆ ಉಳಿದುಬಿಡುತ್ತದೆ . ಎಲ್ಲರೂ  ಪ್ರತಿಕ್ಷಣ ಏನಾದರೊಂದು ಕೆಲಸ ಕಾರ್ಯ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತೇವೆ . ಗತಿಸಿದ ಎಲ್ಲಾ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಡುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಎರಡು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಅಕ್ಟೋಬರ್ 10ರಂದು 7.30ಕ್ಕೆ ಏನು ಮಾಡಿದೆ ಎಂದು ಕೇಳಿದರೆ ಏನೆನ್ನುವುದು?ಅದನ್ನು ನಾವು ಅದ್ಯಾವಾಗಲೋ ಮರೆತುಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತೇವೆ . ತುಂಬಾ ದೊಡ್ಡ ಘಟನೆಗಳು ನಡೆದಿದ್ದರೆ ಅದನ್ನು ನೆನೆಪಿಡುತ್ತೇವೆ . ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚು ಹಾಕುತ್ತೇವೆ . ಚಿಕ್ಕಪುಟ್ಟದೆಲ್ಲವನ್ನು ನಮಗರಿಯದಂತೆ  ಮೆದುಳು save ಮಾಡುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತದೆ.. 
         ವಿಶಾಲವಾದ ಬೋಳು ಮೈದಾನದಲ್ಲೋ ಅಥವಾ ಮರುಭೂಮಿಯಲ್ಲೋ ಮೈಲುಗಟ್ಟಲೆ ನಡಕೊಂಡು ಬಂದು ಹಿಂತಿರುಗಿ ನೋಡುವಾಗ ಎಲ್ಲೋ ಕಾಲೊತ್ತಿದ್ದ ಗುರುತು ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾವುದೊ  ದೊಡ್ಡ ಬಂಡೆ , ಚುಕ್ಕಿಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತೆ . ಜೀವನವೂ ಅದರಂತೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ ನೋಡಿದರೆ ಉಂಡದ್ದು ಕುತಿತದ್ದು ಏನೂ ಇಲ್ಲ, ಮುಖ್ಯವಾದುದು ಮಾತ್ರ ಬಣ್ಣ ಹೊಡೆದಂತೆ , wordpad ನಲ್ಲಿ B- ಬೋಲ್ಡ್ ಆಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ . 

         ಎಂಥ ಅದ್ಭುತ ಅಲ್ಲವಾ ... ಎಷ್ಟೋ ಸಹಸ್ರ  ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಜೀವಿಸಿರುತ್ತೇವೆ. ಆದರೂ 'ಆ ' ಒಂದು ಕಪ್ಪು ಚುಕ್ಕೆಗಾಗಿ ಇಂದು  ಮುಂದೂ ಸೊರಗುತ್ತೇವೆ.............. ಕ್ಷಣ ಕ್ಷಣಕ್ಕೂ ನೆನಪಾಗಿ ನೆನೆಪಿಸಿ ಘಟಿಸಿದುದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕನವುತ್ತಾ ಎಂದು ನಮ್ಮನ್ನು ಒಳಗೊಳಗೇ ಕೊಲ್ಲುತ್ತದೆ ನಮ್ಮ ಅಂತಸ್ಥೈರ್ಯವನ್ನು . ನೆಟ್ಟಗೆ ಕುಳಿತಿದ್ದವನೂ ಇಂಚು ಇಂಚಾಗಿ ಕುಸಿಯುತ್ತಾನೆ. ಆತನ ಶರೀರದ ಭಂಗಿಯಲ್ಲೇ ಆತನ ಮನಸಲ್ಲಿ ಏನೇನಾಗುತ್ತಿದೆ ಅನ್ನೋದನ್ನ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಎಣಿಸೋಕೆ ಸಾಧ್ಯ . 

          ಇಂದಿನ ಜೀವನ ಹಿಂದಿಗೂ ಮುಂದಿಗೂ ಒಂದು link. ನಮ್ಮ ಮುಂದಿನದು ಹಿಂದಿನದಕಿಂತ ಚೆನ್ನಾಗಿರಬೇಕು ಎಂದೇ  ಕನವುತ್ತಾ ಇಂದನ್ನು ಮುಂದಿಗಾಗಿ ಅಣಿ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ . ಇಂದನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಲು ಈ ಹಿಂದೆಯ 'ಇಂದಲ್ಲಿ ' ಶ್ರಮ ಪಟ್ಟಿರುತ್ತೇವೆ. ನಾಳೆಯು ನಮ್ಮೆಡೆಗೆ ಬಂದಾಗಲೂ ಅದನ್ನು ಇಂದೆಂದೇ ಎಣಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಮುಂದಿಗಾಗಿ ಗೆಜ್ಜೆ ಕಟ್ಟುತ್ತೇವೆ. ಬದುಕು ಚಲಿಸುತ್ತಾ ಸಾಗುತ್ತದೆ . ನಾವೆಣಿಸುವ ನಾಳೆ ಬರೋದೆ ಇಲ್ವಲ್ಲ... !!! 'ನಾಳೆ''ಗಾಗಿ ಕಾದವರಿಗೆ ಅದು 'ಇಂದಾ'ಗಿ ಬಂದಿರುವುದು ಅರಿವಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಮತ್ತೆ ಎಂದಿನಂತೆ ನಾಳೆಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಾರೆ. ಮೈಯೆಲ್ಲಾ ನೆರೆಗಟ್ಟಿ , ಕೈಕಾಲು ಬಲಗುಂದಿ, ತಲೆಕೂದಲು ಬಿಳಿಯಾಗಿ i mean to say ಮುದಿಯಾಗಿ ಕೊನೆಯುಸಿರು ಒಳಹೊಕ್ಕುವವರೆಗೆ.  ಆಮೇಲೆ ಎಲ್ಲಿಯ ಇಂದು ನಾಳೆ ? ಎಲ್ಲವೂ  
ನಿನ್ನೆ,ಮೊನ್ನೆ,.................